Słuchając tej płyty czuję się, jakbym oddychał brudnymi ulicami, sinym smogiem i czarnymi jak smoła kopalniami. Nie o muzykę tu chodzi, a o smutek, rezygnację i beznadzieję. I brzydką rzeczywistość, która boli. Nie wierzcie Bąkowskiemu, kiedy przekonuje, że Polska "właśnie jest fajna". Na płytach Niwei przypomina piekło.

Prawdą jest, że skacowany Tede w ciągu pięciu minut skleci bardziej efektowne beaty, a w kwadrans nagra je lepiej niż Bąkowski i Szczęsny. Ale choćby nie wiem jak się starał, ani on, ani reszta polskich raperów nie przeskoczy tych dwóch, jeżeli chodzi o ciężar emocjonalny twórczości. W przeciwieństwie do całej masy twardzieli, Niwea operuje bowiem na pograniczu mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki, sprawiając, że w jednej chwili płaczemy ze śmiechu, by sekundę później z obrzydzeniem spojrzeć w lustro.

Tak brzmią polskie blokowiska ze swoimi lokatorami. Są niewyraźne, trzeszczące, niedopasowane, ale hipnotyzują, wprowadzają w trans, rozpadając się powoli w zasyfionym krajobrazie. Gdzieś na środku tej betonowej pustyni Białoszewski spotyka naprutego Waitsa i razem słuchają oldschoolowego hip-hopu. Z parteru dochodzą debilne melodyjki wygrywane przez stare nokie i szumi ziemia. Całe piętra idą w dół, miasto drga. Czarno wszędzie i nic już nie ma. I tak bez końca. Strach się bać, ale jakby ciągle tego wszystkiego za mało.

Maciek Stankiewicz