Koncertowe wydawnictwa Sunn O))) uciekają prostej klasyfikacji. Są wypuszczane w małych i zazwyczaj limitowanych seriach, nie są też odzwierciedleniem tego, co znajdziemy na płytach, choć stanowią ich podsumowanie. To coś na kształt wariacji na poszczególne tematy, oczywiście w stylistyczno-kompozycyjnych ramach. Nie zgadzają się też tytuły kompozycji, które ciężko na płycie uświadczyć.

W przypadku "Agharthi 10-09" zgadzają się wszystkie powyższe elementy. Koncertówka nagrana została podczas trasy promującej "Monoliths & Dimensions", zatem na materiale z niej została oparta. A dokładnie na ¾ kompozycji, z pominięciem "Alice", bez zaburzonej płytowej chronologii. "Aghartha" rozdzielona została na dwa utwory: "Descent/Ascent" to rozwinięcie rozpoczynającego motywu przewodniego z bardzo ciężkim, smolistym brzmieniem, generowane jedynie przez dwie gitary, toczące transem głośniki przez 18 minut. Drugim jest "A/Interior I/Eye" już z udziałem Attili Csihara, w którym ciężar przeniesiono na psychodelicznie kontrolowany odjazd. I można by w tym momencie napisać, iż to dobre złego początki. Przede wszystkim rozczarowuje kompletny brak dramaturgii znanej z "Monoliths & Dimensions". Atilla deklamuje kompletnie od niechcenia, jakby stał z tekstem spisanym na kartce i nawet nie tyle go recytował, co po prostu czytał, dodając od siebie w drugiej części coś na kształt bawarskiego jodłowania oraz zaklęcia wymawiane w znanym sobie języku, dając próbkę rozległych możliwości głosowych: od skrzeku po bagienny bulgot. Ok, zrehabilitował się po części.

Jednak pełnego odkupienia winy dokonuje na dwóch następnych ciosach, w których wszystkie elementy złożyły się w solidną całość. "H&G", czyli "Hunting&Gathering" to już złowrogość i mistycyzm w pełnej krasie. A wieńczący całość "Churchdust", czyli koncertowa odsłona "Big Church" podobnie jak oryginał jest przepełniona mrokiem, paranoidalną aurą, lejąca się lawą błotnistej mazi i węgierskimi medytacjami Attili. Kończy się niespodziewanie, hałasem na granicy wytrzymałości. Pozostawiając słuchacza sam na sam z ciszą i pozostałościami dronowego wiertła w mózgu.

"Agharthi Live 10-09" podobnie jak pozostałe "nieregularne" wydawnictwa Sunn O))) pokazują inne oblicze zespołu, a raczej już kolektywu. Fakt niezaprzeczalny jest jednak taki, że przyjmować Sunn O))) najlepiej jest w "żywej" konfrontacji, gdzie dźwięk czuje się fizycznie i psychicznie, a tego nie oddaje nawet najlepszy zestaw audio.

Tomek Mądry