"It's 8 bit baby / Motherfuckers come and hate this" - rapuje w kawałku "8 Bit Baby" Murs. W tle przewijają się podkłady jakby żywcem wyrwane ze starego Atari i wszystko wskazuje na to, że nikt tutaj nie robi sobie jaj. W ten sposób jeden z ojców dubstepowej rewolucji postanowił śladem Dizziego Rascala odważniej ruszyć w kierunku mainstreamu.

Ollie Jones, bo tak naprawdę nazywa się Skream, po czterech latach od premiery głośnego debiutu postawił wszystko na jedną kartę, zastępując gęsty dubstepowy mrok frywolną elektroniką i popowymi melodiami. Jednak mimo kilku potencjalnych przebojów to wciąż zbyt pokręcona i wysublimowana muzyka, by mogła podbić rynek zdominowany przez niedzielnych fanów La Roux.

Ta nazwa nie pada przypadkowo. Wręcz przeciwnie – wszystko wskazuje, że to właśnie współpraca z Elly Jackson wpłynęła na wspomniane zmiany. Rudowłosa wokalistka pojawiła się też na "Outside The Box", śpiewając w najlepszym na albumie kawałku "Finally", który w niczym nie ustępuje jej największym hitom. Ale im dalej w las, tym ciekawiej. Słychać echa rave i jungle, które rządziły na parkietach dwie dekady temu, a które Skream zaanektował do swoich rytmicznych łamańców. To czołowe zderzenie brzmień, które dzieli prawie dwadzieścia lat, zaowocowało densflorowymi killerami, zdolnymi rozkręcić niejedną imprezę. I kiedy mogłoby się wydawać, że taneczny hedonizm nowego oblicza Jonesa zdominował cały krążek, pojawiają się dwie kompozycje przypominające o jego dubstepowych korzeniach: "Wibbler" i "Fields Of Emotion". Ich obecność na płycie to prawdopodobnie prezent dla tych, którzy nie potrafią myśleć "Outside The Box". Jakie by jednak prawdziwe intencje Olliego nie były, za odwagę należy mu się złoty medal. Za album srebro. Ilu fanów go znienawidzi?

Maciek Stankiewicz