Sleepy Sun pokazują jak mógłby wyglądać psychodeliczny songwriting gdyby nie zapętlił się gdzieś na bezdrożach narkotycznych odjazdów kolejnych naśladowców Jerry'ego Garcii. Ich muzyka to również odarta z college'owego mainstreamu sentymentalność Band Of Horses i okazjonalne reminescencje gwiazd alt-country u szczytu chwały. Ale przede wszystkim "Fever" – drugi krążek kalifornijskiej formacji - to muzyczna puszka Pandory ujawniająca swoją zawartość w najmniej oczekiwanych momentach. No bo jak tu bezboleśnie przejść od łagodnego country rocka Neila Younga do hałasu maksymalnie przesterowanych i przygniatających sabbathowskim ciężarem gitar? Takich zaskoczeń jest tutaj znacznie więcej, ale nie miałyby takiej siły, gdyby nie solidne fundamenty, na których amerykańscy muzycy budują swoje kompozycje.

Próby sklecenia takiego psychodelicznego patchworku znamy między innymi z płyt Black Mountain, ale Sleepy Sun mają coś, co sprawia, że ten kolorowy kolaż staje się czymś więcej niż tylko ciekawostką, która odejdzie w niepamięć po odłożeniu płyty na półkę. Może to zaraźliwe melodie, których co prawda nie zanucicie pod prysznicem, ale które sprawią, że nie będziecie mieli dość “Fever” nawet po kilkunastu przesłuchaniach? A może niebywała dojrzałość twórcza, tak rzadko spotykana u młodych ludzi, którzy ledwo co przekroczyli próg 20 lat? “Fever” nie przynosi jednoznacznej odpowiedzi. W zamian oferuje coś więcej: kilkadziesiąt minut doskonałej rockowej muzyki w sam raz na długie letnie wieczory. Lub ścieżkę dźwiękową do beztroskiej podróży cadillakiem po pustych drogach Kalifornii. Przesada? Posłuchajcie zamykającego album “Sandstorm Woman”. Zobaczycie uśmiechniętą twarz Garcii.