Teoretycznie taką płytę mógłby nagrać każdy, ale mało kto potrafiłby przy tak ograniczonych środkach wyrazić tak wiele.

"Blanik" to w prostej linii kontynuacja chwalonej przez krytyków, a praktycznie zignorowanej przez publiczność debiutanckiej płyty Indigo Tree. Reakcje i tym razem będą podobne: recenzenci będą zachodzili w głowy co by się stało, gdyby "Blanik" został wydany na Zachodzie, a słuchacze będą się zastanawiali o co tyle hałasu, skoro takie Lao Che gra więcej, szybciej i z mocniejszym przytupem (autentyczny tekst komentarza opublikowanego w jednym z największych portali). To jałowe spekulacje. Po pierwsze, album ukazał się w Polsce i szanse na to, że zrecenzuje go Pitchfork są znikome. Jeszcze mniejsze, że się nim zachwyci. Po drugie, w naszym kraju worek z napisem "alternatywa" jest wyjątkowo pojemny i jest w nim miejsce zarówno dla Indigo Tree, jak i dla Lao Che. Tyle tylko, że miarka do oceny tego drugiego ma się nijak do twórczości wrocławskiego duetu.

Indigo Tree to przede wszystkim apoteoza prostoty i ascetycznej formy. Muzyka delikatna, nienachalna, ale urzekająca w swoim umiarkowaniu. Tonące w pogłosach partie łagodnie przesterowanej gitary, bas, wokale i okazjonalne perkusjonalia to w zasadzie całe instrumentarium wykorzystane na płycie. Niewiele więcej trzeba, żeby napisać ładne piosenki opowiadające tyle różnych historii. Choć słowo "piosenka" nie do końca tutaj pasuje, bo kompozycje grupy przypominają raczej szkice, senne majaki na pograniczu avant popu i psychodelii. Na pierwszy rzut oka taka nieefektowna mieszanka nie ma prawa się sprawdzić, ale wrocławianom ta sztuka się udała. Jak? Zapewne za sprawą tej samej pokręconej logiki, która każe wierzyć, że północ jest na południu, a wschód na zachodzie.

Maciek Stankiewicz