Nazwa Grimlord nie jest mi obca, ale tak naprawdę twórczością Wrocławian zainteresowałem się przy okazji ich koncertu w ramach trasy "High Seas and Low Lands Tour 2009". Trio we wrocławskim "Alibi" wystąpiło u boku Tyr, Heidevolk i Alstrom.  
I mimo, że Panowie stylistycznie odbiegali od reszty kapel, to jednak poza kilkoma niedociągnięciami mogli się podobać.
Dlatego, gdy wpadła mi do rąk ich druga pełna płyta "Dolce Vita Sath-an as", z niemałymi nadziejami przystąpiłem do "odsłuchu". Powiem krótko, nie zawiodłem się!

"Dolce Vita Sath-an as" to blisko 50 minut solidnej heavymetalowej jazdy z naleciałościami thrashowymi, a momentami wręcz blackowymi. Jest to może teza dość kontrowersyjna, ale słuchając takich numerów jak utwór tytułowy czy "Oh my King!" można odnieść wrażenie, że w twórczość "Grimlordów" w jakimś stopniu urodziła się także w "mroku" black metalu.

Od razu przestrzegam jednak, żeby nie przyszło nikomu do głowy doszukiwania się w muzyce zawartej na "Dolce Vita Sath-an as" jakiejś formy nowatorskiego miksu pozornie odległych od siebie nurtów. Nie, nic z tych rzeczy. Po prostu w paru miejscach mamy do czynienia z zapożyczeniem kliku ostrzejszych pomysłów.  

Nie chcę specjalnie wyróżniać poszczególnych utworów, bo album jest na tyle równy że ciężko wybrać te wybijające się kompozycje. Aranżacje są spójne i pomysłowe, brzmienie selektywne, to czego chcieć więcej? No, może małym minusem jest maniera w głosie wokalisty, który w dzieciństwie mocno musiał zasłuchiwać się w popisach wokalnych admirała Kasparka z Running Wild. Mnie to trochę drażni, bo do tej muzyki pasuje bardziej ekspresyjny głos. A co tu dużo mówić, kolega liderujący grupie o tajemniczej ksywie Barth La Picard jest przeciętnym wokalistą. Jednak i tak całość wypada nieźle, więc z czystym sumieniem polecam.


Sebastian Międzik