Hipertrofia to przerost. Jeśli dodamy do tego fakt, że Piotrkowi Roguckiemu chodziło głównie o przerost uczuć, to już wiadomo jaki będzie główny zarzut przeciwników zespołu – przerost formy nad treścią. Ale to tylko w połowie będzie prawda, bo u Comy zawsze zarówno forma jak i treść były nabrzmiałe. Na „Hipertrofii” posunęli się jeszcze dalej tworząc dwupłytowy koncept album, zbliżając się do granicy klęski urodzaju. Jednak Comę przed tym niebezpieczeństwem ratuje specyficzny dystans i poczucie humoru (w mniejszym stopniu) oraz swoisty uniwersalizm (w znacznie większym) – który umożliwia odbiór płyty na dwóch płaszczyznach. Można zagłębić się w tą zaklętą na dwóch krążkach opowieść, dać się unieść w nieznane na oceanie metafor, znaleźć własne odbicie w każdym zaśpiewanym wersie, ale z powodzeniem można tej płyty słuchać fragmentarycznie w każdej wolnej chwili, czerpiąc energię niczym z odnawialnego źródła albo zatapiając w niepowtarzalny klimat. Można wpaść w koncertowy amok „Transfuzji” czy odpłynąć w trip-hopowym transie „Woli Istnienia…” nie bacząc na to co artysta miał na myśli, nie wgryzając się w treść, nie szukając drugiego dna. I tu właśnie tkwi siła sukcesu Comy. Jej piosenki wyrwane z całego konceptu i tak będą egzystowały samodzielnie, są wyraziste, pełne charakteru, wręcz uzależniające. Sam gdy mam czas z chęcią toruję sobie drogę do zrozumienia tej otwartej opowieści, ale w równym stopniu przyciąga mnie oderwane od reszty „Zero Osiem Wojna” usłyszane gdzieś w eterze. Coma stała się zdecydowanie bardziej progresywna, ale nie zrobiła tego kosztem komplikowania i ‘obprzebojowienia’ swoich piosenek. „Hipertrofia” to dopracowany, godny tego zespołu album, którego równie dobrze słucha się na pierwszym jak i sto pierwszym podejściem.

Michał Kapuściarz