"Wyprawa za Wielką Wodę po rockowy ogień"; "absolutnie wyjątkowy"; "niesamowita aura" - to tylko niektóre cytaty z recenzji trzeciej płyty Arctic Monkeys. Skąd ta ekscytacja? Powód jest dość prozaiczny - brytyjscy muzycy na przekór wszystkim nagrali album w Stanach, na dodatek pod okiem lidera Queens Of The Stone Age. Jeżeli jednak odstawimy na bok medialne zamieszanie, które towarzyszy zespołowi od początku jego kariery, okaże się, że mamy do czynienia z naprawdę dobrą, ale już niekoniecznie sensacyjną płytą.

W pierwszej kolejności należałoby się więc zastanowić, co tak naprawdę Josh Homme przekazał gówniarzom z Sheffield. Otóż nie były to szeroko opisywane sekrety słynnego "pustynnego brzmienia", ani tym bardziej przepis na równie legendarną post-kyussową psychodelię. Wszystko wskazuje na to, że najzwyczajniej w świecie pokazał im jak wykorzystać swój potencjał. No i gdzie szukać ciekawych inspiracji. To ostatnie okazuje się dość oczywiste – niezły cover "Red Right Hand" Nicka Cave'a idealnie wpasował się w klimat krążka. To również ważny moment w krótkiej, acz ciekawej historii grupy - Arctic Monkeys w końcu żegnają się z dużą częścią starszych (czytaj: wciąż nastoletnich) fanów – bo ani dynamiczny singel "Crying Lightning", ani otwierający album trochę westernowy "My Propeller", ani tym bardziej zamykający całość refleksyjny "The Jeweller's Hands" nie będą w stanie zaintrygować młodzieńców baunsujących na co dzień do hitów z poprzednich dwóch płyt zespołu. Nie, nie dlatego, że brakuje im dobrych melodii, czy nośnych refrenów. To kawałki bardziej przestrzenne niż wcześniej, ale jednocześnie nie pozbawione mocnego uderzenia. Dobrze zaaranżowane i pełne ciekawych smaczków. No i najważniejsze - trochę niedzisiejsze. Wszystko to potwierdza starą prawdę, że podróże kształcą.

Maciek Stankiewicz