Pierwszy skład Killing Joke wskrzesza lata 80. Bez zbędnych sentymentów, za to z poszanowaniem dla dorobku ostatniej dekady. Jeżeli myśleliście, że post-punk zdechł zanim na dobre się rozkręcił, musicie zrewidować swoje poglądy. Chwała na wysokości!

"The band that preys together, stays together" - takie hasło przyświecało koncertowi z okazji 25-lecia zespołu, który odbył się pięć lat temu w Londynie. Od tego czasu świat Killing Joke wywrócił się do góry nogami – po śmierci wieloletniego basisty Paula Ravena formacja powróciła do korzeni. Dosłownie, przywracając do życia swój pierwszy skład. Pierwszym efektem tego spotkania po latach jest EP-ka "In Excelsis" zapowiadająca album "XIII: Feast Of Fools". To krótki, zaledwie kilkunastominutowy dowód na to, że Killing Joke jest czymś więcej niż tylko dobrym rockowym zespołem. To jedyna w swoim rodzaju alchemia dźwięków, rytuał w służbie muzyki.

"Wspaniała pogoń za szczęściem" - ironizuje w otwierającym EP-kę kawałku tytułowym Jaz Coleman. Wtóruje mu przesterowany do granic możliwości i wysłużony Gretsch Geordiego i hipnotyzująca sekcja rytmiczna w osobach basisty Youtha i perkusisty Paula Fergusona. Warstwa na warstwie, gęsta niczym smoła muzyka rozkręca się w coś na kształt religijnego uniesienia, które osiąga punkt kulminacyjny w refrenie. "In Exscelsis" - wydziera się w niebogłosy Coleman, jakby w tych dwóch słowach chciał zamknąć cały swój gniew. Taki właśnie nastrój zdominował ten materiał, który może pozostawić pewien niedosyt u fanów dwóch ostatnich płyt brytyjskiej formacji. Przede wszystkim dlatego, że stanowi odskocznię od eksplorowania piekielnych rejonów "Hosannas From The Basements Of Hell", która wprawiała w onieśmielenie nawet najbardziej ekstremalnych blackmetalowców. To powrót do post-punkowego grania, w jakim specjalizowali się Brytyjczycy na początku lat 80; muzyka nieoczywista, dopuszczająca mnogość interpretacji. Nie powinna więc dziwić obecność dubowego "Ghost of Ladbroke Grove", który wieńczy "In Excelsis". Pozornie wesoły akcent na koniec utrzymanej w minorowym nastroju płyty. Pozornie, bo to dub nawiązujący do najlepszych momentów Public Image Ltd. z Jah Wobblem w składzie, kiedy Brytyjczycy jeszcze nie myśleli o finansowaniu swojej działalności występami w reklamie masła. W ujęciu Killing Joke leniwe, transowe rytmy i "pływające" partie gitary stanowią jednak tylko pretekst do narkotycznych uniesień, zaproszenie do udziału w misterium.

Maciek Stankiewicz