Niemiecka ekipa Heaven Shall Burn to już uznana firma. Na firmanencie współczesnego metalu, czy jak kto woli metalcore'a, świeci jasnym blaskiem. Czy zasłużenie? Jakieś światło na tę kwestię z pewnością powinna rzucić ocena jakości zawartości szóstego w dorobku zespołu pełnometrażowego krążka opatrzonego buńczucznym szyldem "Invictus".

Niestety, mimo najszczerszych chęci nie jestem w stanie z ręką na sercu przyznać, że przymiotnik "niezwyciężony" jest tym najbardziej adekwatnym do określenia mocy i poziomu 10 nowych kompozycji HSB. W sferze koncepcyjnej ten album jest kontynuacją historii rozpoczętej na "Iconoclast". W sferze muzycznej jest tak samo. Utwory z nowej płyty są tworzone według tego samego wzorca co numery z krążka wydanego w 2008 r. Mamy tu więc do czynienia z miksturą: marszowego ciężaru Bolt Thrower, chwytliwej, skandynawskiej melodyki w duchu "środkowego" Edge of Sanity ("Return To Sanity") i wściekłości Carcass z okresu "Heartwork" ("I Was I Am I Shall Be"). W ramach urozmaicenia mamy podbicie rytmiki techniawkowym beatem ("Combat"), ale to też zabieg, który już pamiętamy z wcześniejszych wydawnictw. Elektroniczne tła słyszymy jeszcze w "The Lie You Bleed For".

Podobne uczucie deja vu miałem przy okazji oceny "Invictus" od strony brzmieniowej. To samo studio - Antfarm - ci sami producenci - gitaorowy duet Maik Weichert/Alexander Dietz - i podobny efekt. Mocarna ściana gitar przytłacza od pierwszych sekund "The Omen" i tylko wnielicznych chwilach pozwala zaczerpnąć przyduszanemu słuchaczowi zaczerpnąć nieco powietrza. Niewątpliwą ciekawostką jest za to duet wokalny Marcusa - który jak zwykle z pasją zdziera gardło przez cały czas trwania albumu - z Sabine Weniger z Deadlock. "Given In Death" zamyka album i zespół zbliża się tu zdecydowanie najmocniej do fali młodzieżowych zespołów z Lacuna Coil na czele, w których zasłuchują się rozchwiane emocjonalnie nastolatki. Tylko wrzask Bischoffa może być dla nich nieco zbyt ekstremalny.

Na szczęście Heaven Shall Burn, poza wyżej wymienionym utworem oraz amosferycznymi intro- i outrodukcjami, stawia albo na huraganowe ataki, albo miażdżące pochody, którym bliżej do melo death metalu niż emo-łzawej-pseudometalowej papki. A w tej konkurencji Niemcy dają sobie radę co najmniej przyzwoicie. Może nawet i na miejscu byłyby tu nieco bardziej entuzjastyczne określenia. Ale nie zmienia to faktu, że po wysłuchaniu "Invictus" kolana mam czyste.

Maciej Miskiewicz