Pierwszy od pięciu lat krążek sygnowany logiem Fabryki Strachu ukazuje się w atmosferze sporu między skłóconymi tandemami Bell-Cazares i Olde Wolbers-Herrera. Pojednanie Dina z Burtonem i dokoptowanie do składu sekcji rytmicznej Strapping Young Lad w osobach: Byrona Strouda - choć ten akurat jest w zespole już od 2003 r. - i Gene'a Hoglana rozpętało medialną wojnę między zwalczającymi się frakcjami i konfuzję, a może nawet i niesmak wśród fanów Fear Factory.

Odłóżmy jednak na bok legislacyjne zamieszanie i zajmijmy się tym co najważniejsze, czyli oczywiście muzyczną zawartością "Mechanize". A jakość tej ostatniej niedwuznacznie wskazuje na to, że już wkrótce cała zadyma umrze śmiercią naturalną. Bo 10 piosenek upakowanych na ósmym, pełnometrażowym wydawnictwie grupy śmiało można postawić w jednym rzędzie z kompozycjami, za sprawą których Fer Factory stali się pionierami i liderami podgatunku muzycznej ekstremy, który na użytek niniejszej recenzji pozwolę sobię zdefiniować jako: mech-indu-death-melo-metal.

Zdehumanizowane riffy Cazaresa podbite maszynowym bębnieniem wielkiego Gene'a - swoją drogą niemal identycznym jak w przypadku Herrery - i doprawione szczyptą zimnej, industrialnej elektroniki - ciekawą odmianą sa partie pianina w "Christploitation" - nadają sznyt takim pociskom mechanicznej ekstremy, jak utwór tytułowy, "Powershifter" czy "Industrial Discipline". Oczywiście nie mogło zabraknąć firmowego znaku zespołu, czyli melodyjnych refrenów, w których Burton używa charakterystycznej, czystej barwy ("Fear Campaing"). W zwrotkach oczywiście z zaangażowaniem zdziera gardło i dotrzymuje kroku morderczej anihilacji małżowin usznych w wykonaniu tercetu instrumentalistów. A tym ostatnim trzeba przyznać, że są wyjatkowo skuteczni. Pan Cazares wykrzesał ze swej gitary a to miażdżące ciężarem, a to mknące niczym pocisk riffy, kórych cechą wspólną jest to, że są to pomysły o najwyższym znaku jakości. Zespół odpuszcza dopiero wtedy, gdy większość słuchaczy została skutecznie sprasowana na taśmie produkcyjnej Fabryki. Requiem dla ofiar industrialnej rewolucji są jedynie monumentalno-depresyjny "Designing The Enemy" i melancholijny "Final Exit".

Bez dwóch zdań nowy album Fear Factory można śmiało postawić obok "Demanufacture" czy też "Soul of A New Machine". To ta sama jakość. Ta sama wściekłość. Ta sama mordercza precyzja i ten sam znakomity band. W końcu.

Maciej Miskiewicz