¼ Kobong, 1/3 Slashing Death i zero riffów na 4/4 – debiutancki materiał Samo, który po siedmiu latach w końcu doczekał się oficjalnej premiery, można w prosty sposób sprowadzić do muzycznej matematyki. Równanie pełne zmiennych, ale niezmiennie intrygujące.

W 2004 roku, kiedy gitarzysta Robert Gasperowicz skompletował skład Samo i zarezerwował termin w olsztyńskim Studio X, mistrzowie matematycznego metalu z Meshuggah brylowali na salonach. Wspólne trasy u boku Tool, ciepłe słowa od znanych muzyków i rosnące rzesze naśladowców. Siedem lat później sytuacja wygląda trochę inaczej: ich kolejne płyty nie budzą już takiego entuzjazmu, a oni sami zdają się od dłuższego czasu dreptać w miejscu, co parę lat dodając tylko do swoich i tak już karykaturalnych gitar kolejną niepotrzebną strunę. Na tym tle wydawnictwa sygnowane przez grającego na sześciu strunach Gasperowicza, choć pozbawione wielkich budżetów, wypadają ciekawiej. Przede wszystkim dlatego, że nasz rodak ciągle poszukuje, próbując przekraczać nowe granice. Jego największą bolączką jest tylko to, że nie potrafi dotrzeć do szerszej publiczności.

Napisać, że "S1" to chaos wbity młotkiem w żelazne ramki, to jakby sprowadzić Kobong do poziomu zespołu metalowego. Owszem, fundamentem są tu mocno przesterowane gitary, ale nawet przez chwilę nie grają prostackiej łupanki rodem z piwnicy, z jaką zwykło się kojarzyć muzyczną ekstremę. Gasperowicz odjeżdża natomiast w rejony nie tak dalekie od najmocniejszych momentów ostatniego wcielenia King Crimson (rytmika i konstrukcja riffów), tyle że bez solowych eskapad, na które w tym gąszczu dźwięków po prostu nie ma miejsca. Z grubej rury wali też sekcja rytmiczna pod wodzą najlepszego w Polsce specjalisty od łamania metrum – znanego z Kobong i Neumy Wojciecha Szymańskiego, który z zadziwiającą lekkością zamazuje granice między kolejnymi taktami, gubiąc nas w meandrach muzycznej matematyki. A gdzie w tym wszystkim dusza? Może zabrzmi to banalnie, ale między dźwiękami, w tych nielicznych chwilach wytchnienia, kiedy misternie plecione struktury i metalowo-hardcorowy jad ustępują miejsca wykręconej psychodelii. Bo gdy rozum śpi, budzą się demony.

Maciek Stankiewicz