Steven Wilson to prawdziwy tytan, przodownik, stachanowiec muzycznej pracy. Do tego intelektualista. Niestety, zarówno ilość tego, co nagrywa, oraz wartość muzycznych płodów jego umysłu nie przekłada się na artystyczną jakość.

Jeśli ekstrawagancko porównać najnowsza płytę Porcupine Tree do budowli, to na "The Incident" nie dostrzegam ani głębokich fundamentów, ani strzelistych wieżyc. Ten album (2 CD) to raczej jedna z wielu ażurowych konstrukcji, udających jeno coś lepszego i wartościowszego – właśnie ze względu na pretensje intelektualne lidera. Zostanie więc ta pozorna "misterna konstrukcja" szybko zapomniana i zastąpiona przez inne. Pierwsza płyta to suita, chyba tylko ze względów formalno-technicznych podzielona na 14 niby odrębnych utworów; drugi krążek to uzupełnienie – cztery kawałki w niezmienionym stylu. Propozycja Porcupine Tree to rock leniwy, rock snujący się, rock refleksyjny, rock progresywny tylko z nazwy, rock bez jaj. Wpływy i inspiracje słyszalne na cztery mile morskie: The Beatles, Pink Floyd, Genesis i nawet Alice In Chains recenzent osłuchany, a dociekliwy usłyszał. Jednak nawet jeśli muzycy z większym animuszem atakują instrumenty, to i tak jakby robili to z jakimś filozoficznym namysłem. Albo za karę. A czy można słuchać przez ponad godzinę muzycznych historii o niczym? Nawet jeśli uparcie będzie to podróż przez niuanse pt. czym różni się ta płyta od poprzednich. Można więc, ale z nudy też ponoć umrzeć można.

Eksperymentujące w zbliżonym kierunku, krajowe Riverside wydaje mi się o wiele żywsze, ciekawsze, poszukujące. Wilson może i w miejscu nie stoi, lecz ta płyta to jedynie zbiór incydentów. O których szybko pamięć zginie.

Dawid Brykalski