Zupełnie się nie znam na tych wszystkich nowych zespołach, które wzorują się na średnio-nowych zespołach, które parę lat temu postanowiły odświeżyć thrash i death metal, spoglądając na te gatunki ze współczesnego punktu widzenia, jednocześnie pozostając z szacunkiem wobec heavymetalowej tradycji lat osiemdziesiątych. Już takie In Flames zainteresowało mnie raczej na krótko, nie mówiąc o kolejnej fali melodyjnego grania spod znaku Trivium oraz - przypuszczalnie - jeszcze jednej, którą, jak sądzę, przegapiłem, nie śledząc w ogóle ewolucji gatunku. Faktem jednak jest, że poczucie melodii wśród kolejnych pokoleń wykonawców (i słuchaczy) mocniejszego grania nie zginęło i nie zanosi się na to, aby miało się to zmienić w kolejnych latach.

Dobrym dowodem na potwierdzenie tezy, którą postawiłem na koniec powyższego, nieco przydługiego, wstępu wydaje się debiut poznańskiego Disquiet. Zespół, z tego co się orientuję, trochę już zaczął mieszać w lokalnym podziemiu, a teraz śmiało wychyla z niego głowę, wydając płytę "The Truth". Czy muzycy odkrywają w swoich dźwiękach jakieś wielkie Prawdy, przekonany nie jestem. Prawdziwa wydaje się natomiast pasja i energia, której na tym krążku nie brak. Mamy tu bowiem do czynienia z bardzo porządnie zagranym melodyjnym, acz agresywnym, metalem. Co warte podkreślenia - utrzymanym na bardzo wysokim poziomie kompozycyjnym i wykonawczym. Utwory są wielowątkowe i niekiedy frapujące, a technicznego opanowania instrumentów zdecydowanie muzykom odmówić nie można. Zwłaszcza gitarzyści pokazują, że umieją szybko przebierać paluchami, że wiedzą, do czego wajcha służy etc. A przy tym, że odrobili lekcję nie tylko z nowoczesnego death metalu, ale i klasyczne heavy smaczki nie są im obce. Mieszanka ta może stylistycznie nie jest pierwszej świeżości, ale z nawiązką rekompensuje ją radość grania, z jaką słuchacz ma do czynienia.

Z przyjemnością zobaczyłbym Disquiet na żywo, bo jeśli finezyjne partie dobiegające z płyty nie są tylko efektem żmudnej i długotrwałej pracy studyjnej, to podejrzewam, że możemy mieć tu do czynienia z koncertową maszyną do zabijania. W każdym razie sądzę, że warto zapamiętać tę nazwę i kibicować zespołowi w jego rozwoju, bo kto wie, może już niedługo drzwi wielkich światowych wytwórni otworzą się dla niego szeroko, czego poznańskim muzykom pozostaje szczerze życzyć.

Adam "kalisz" Kaliszewski